وز نوال تو جهان یافته سرمایه و ساز

سد حزم تو اگر گرد زمانه بکشند

مرگ سرگشته و حیران جهان گردد باز

از رسوم تو خرد ساخته پیرایه ملک

پایه قدر تو جاییست که از حضرت او

چرخ را عقل برون کرد ز در دست انداز

با کف پای تو در خاک وقار آید چرخ