او به تاراج قضا در چون غنیمت در مصاف

چون خلافت بی علی بودست و بی زهر افدک

آسمان از مجلست بفکندش از روی حسد

تا ز ناکامی نفس در حلق او شد چون خسک

زو صبایع در جدل کان جز ولی آن عضو لک

پای چون هیزم شکسته دل چو آتش بی قرار

مانده در اطوارد و دودم چو ماهی در شبک