دوستان با یک جگر پر خون که اینک قد مضی

زو صبایع در جدل کان جز ولی آن عضو لک

پای چون هیزم شکسته دل چو آتش بی قرار

مانده در اطوارد و دودم چو ماهی در شبک

دشمنان با یک دهن پر خنده کانک قد هلک

آسمان خود سال و مه با بنده این دستان کند

در دیش با خیش دارد در تموزش با فنک