سری بود مشاهده بی صورت و بی حروف

لطف خدای و روح هنر مایه دول

صدری که چون سخن ز سخنهای او رود

ادراک منهزم شود و عقل مبتذل

نطقی بود معاینه بی نحو و بی علل

روح از نهیت آنکه مگر وحی منزلست

اندر فتد به سجده که سبحان لم یزل