رایش فرو گشاده سراپرده فلک

نطقی بود معاینه بی نحو و بی علل

روح از نهیت آنکه مگر وحی منزلست

اندر فتد به سجده که سبحان لم یزل

قدرش فرو شکسته کله گوشه زحل

در روح او دمیده قضا صدق چون یقین

در ذات او سرگشته قدر علم چون عمل