چو از بخار دخانی زمین گه زلزال

به حشمتش بکند دیده تیهو از شاهین

به قوتش بکند پنجه روبه از ریبال

ز بیم او همه عمر استخوان دشمن اوست

ز دست بخشش او حاکی است اشک سحاب

ز حزم محکم او راوی است سنگ جبال

دلش ملال نداند همی به بخشش و جود