در خدمت داغ و طوق صاحب

بر گوشه آسمان زنی سم

از بهر قضیم تو شود جو

در سنبله سپهر گندم

بس تجربهات بی تعلم

آن عالم کبریا که عامست

چون رحمت ایزدش ترحم