به هنر درگذشتی از افهام

پیش دستت به جای قطر مطر

از خجالت عرق چکد ز غمام

به شرف برگذشتی از افلاک

گر بگویی کفایت تو کشد

بر سر توسن زمانه لگام

ور بخواهی سیاست تو کند