گفت او تن کی دهد با ما در این خلقان خیام

تو تمام با ثباتی باز بدر آسمان

از دو نقصان در تحیر از خلف هم از امام

پایه قدر ترا از مه نشان می خواستم

سبز خنگ آسمان در زیر زرین قدر تست

زان ز ماهش نعل کردستند و از پروین ستام

دایه جود ترا گفتم کرا خواهی رضیع