عرق از جود تو میزایدش اکنون ز مسام

چون گران مایه شد از بس که ستاند تشریف

چون گران سایه شد از بس که نماید ابرام

ظاهر و باطنش احسان تو بگرفت چنانک

عزم دارد که بجز نام تو هرگز نبرد

تا از او در همه آفاق نشان باشد و نام

گر جهان را ننماید به سخن سحر حلال