در باغ فکر دیده گشاده چو عبهرم

در عیش اگر کم آمدم از طبع ناخوشست

در علم هر زمان به تفکر فزون ترم

زان کز برای دیدن گلهای معرفت

ملک خرد چو نیست مقرر به نام من

هستم ذلیل گر ملک هفت کشورم

از شرم آفتاب رخ خاک زرد شد