چرخ ار نمود بر چمن باغ روزگار

همت در آن نبندم و جز خاک نشمرم

گشتم غلام همت خویش از برای آنک

با روشنان چرخ به همت برابرم

بی بار چون چنارم و بی بر چو عرعرم

در صفه دل از پی آزادی جهان

هر ساعتی بساط قناعت بگسترم