در عالم خیال چه باشد چو بنگرم

با من سپهر آینه کردار چند بار

گفت این سخن ولیک نمی گشت باورم

گیرم کنون چو صبح گریبان آسمان

در مکتب ادب ز ورای خرد، نهاد

استاد غیب تخته تهدید در برم

چون خواستم که ثبت کنم بر بیاض دل