در آشیان عقل چو عنقای مغربم

چون بنگرم به عقل فلک را چو دلبرم

در دیده جهان ز لطافت چو لعبتم

بر تارک زمان ز فصاحت چو افسرم

بر آسمان فضل چو خورشید ازهرم

روحست هم عنانم اگرچه مرکبم

عقل است هم نشینم اگرچه مصورم