ای صدر آفرینش از اقبال آفرینت

نی از فراق بارگهش اشک و شیونم

آن دوستکام خواجه دنیا کز اعتقاد

بی بندگیش دشمن خویش و چه دشمنم

با طبع پر لطیفه چو دریا و معدنم

با این همه کمال تو در هر مباحثه

آن لکنتم دهد که تو پنداری الکنم