با جان من اگرنه هوای ترا رگیست

اندازه کمال تو وین هست روشنم

چون تیر فکرتم به نشانه نمی رسد

معذور باشم ار سپر عجز بفکنم

خون خشک باد در رگ جان همچو روینم

یک جوز صدق کم نکنم در هوای تو

تا برنچیند مرغ اجل همچو ارزنم