گر خاک درگه تو بماند نشیمنم

در بوستان مجلس لهو ار ز خارجی

چون در میان سرو و سمن سیروراسنم

با باد در لطافت ازین پس مری کنم

از کیمیای خدمت تو زرکان شوم

گرچه کنون به منزلت زنگ آهنم

در نظم این قصیده که فتوی همی دهد