که در اضافه طبع نعامه گشت نعیم

چه قایلست صریرش که از فصاحت او

سخن پذیرد جذر اصم به گوش صمیم

بشست خلقت آتش به آب خلق تو روی

ببست باد خزان بادم حسود تو عهد

که در برابر ابر بهار گشت لئیم

صبا نیابت دست تو گر به دست آرد