فرود ازو بدو منزل کنیزکی دیدم

که گاه کینه ببندد زمانه را گردن

به گرز آهن سای و به نیزه صخره گذار

به تیر موی شکاف و به تیغ شیر اوژن

بنفشه زلف و سمن عارضین و سیم ذقن

رخش زمی شده چون لعل و بربطی به کنار

که با نوای حزینش همی نماند حزن