جهان چنان که به جانست زندگانی تن

یکی هزار کمر بی طمع چو کلک شکر

یکی هزار زبان بی نصیب چون سوسن

جهان تنست و تو جان جهان و زنده بتست

به فر بخت تو دایم به شش نتیجه خوب

ز بهر جشن تو آبستن است شش مسکن

صدف به گوهر و نافه به مشک و نی به شکر