شعر من بنده در مدیح به بلخ

همچو هنگامه گیر و راه نشین

گربه به بیوس نتوان بود

هم در این بیشه بوده شیر عرین

این نخستین شناس و باز پسین

تا عروس بهاره جلوه کند

زلف شمشاد و عارض نسرین