از مکانت نیافتم تمکین

پیش خطت که جان بخندد ازو

نه جهان خودش بود نه جان شیرین

خواستم گفت در سخن من و تو

بانگ برزد مرا خرد که خموش

تو که ای باری این چنین و چنین

شاید ار در مقاومت نکند