دل حساد به غم رخنه همی دار چو سین

تا همی طبع بود از لب دلبر می خواه

تا همی دیده بود از رخ جانان گل چین

قد اعدا ز عنا خفته همی دار چو لام

در زبانها سخن سال نو و ماه نوست

ناگزیران طرب را طرب و باده گزین

تا بود رایت مدحت به ایادی منصور