گه ز خاک تحیرش بستر

چون خط و زلف تو خوش و شیرین

هرکه او را وسیلتی است چنان

نه همانا که حالتیست چنین

گه ز خشت تحسرش بالین

سخنش چون دهد نتیجه که هست

سخنش بکر و دولتش عنین