تا شاخ را ز باد صبا تربیت بود

آیین وسان دگر شد از آیین وسان تو

بر ذروه وجود رساند خدنگ خویش

شست شهاب اگر به کف آرد کمان تو

بیخ فنا برآمده از بوستان تو