حکایتی است زقدر تو اوج گنبد چرخ

به طبع بی اجبار و به طوع بی اکراه

به عون رای تو بردارد آفتاب فلک

اگر بخواهد یکباره رسم سایه چاه

تشبهیست به خوان تو شکل خرمن ماه

درازدستی جودت به غایتی برسید

که دست آز و زبان نیاز شد کوتاه