مباد و خود نبود تا شبانگاه ابد

به بازی فلکی از عرای باد افراه

فتاده سایه قدرت بر آسمان و به طوع

چو سایه برده زمین بوست اختران به حباه

شب حسود ترا هیچ بامداد پگاه