همه اعیان و بزرگان نشابور و هراه

منتی داشتم از وی که ندارد به مثل

اعمی از چشم و فقیر از زر و عنین از باه

اتفاقا به در رحبه بوفدی برسید

همچنین جمله راهم به سلامت می برد

نه در آن طبع ملالت نه در آن طوع اکراه

تا به جایی که مرا داد همی مسحی و کفش