چو ز ابرام لبم دست ملک فارغ شد

ویحک آن رشته همه ساله چنین باد دوتاه

هردو ما را به سر مائده بردند که چشم

تا نشد صایم ما زاغ نگفتند صلاه

گفت بختم خنکا موزه بنه کفش بخواه

زین قدم من چو روی گشته و بختم چو ردیف

حالها نیز بگردد ز نسق گاه به گاه