بارها از شرم رایت آسمان خورشید را

روزگار از پایه تخت تو برهان یافته

اختران را شوکتت بر سمت طاعت رانده

آسمان را همتت در تحت فرمان یافته

زیر سیلاب عرق در موج طوفان یافته

پیش چوگان مرادت گوی گردون را قضا

بی تصرف سالها چون گوی میدان یافته