از دوک زبان بر سرو بر پای تنیده

می بینم از این مرتبه خورشید فلک را

چون شبپره در سایه حفظ تو خزیده

بدخواه تو چون کرم بریشم کفن خویش

بر چرخ ممالک ز شهاب قلم تست

بر یکدگر افتاده دو صد دیو رمیده

کورا که تب و لرزه اش از بیم تو دارد