چون ابر خرامیده و چون سرو چمیده

غور تو نه بحریست کزو عبره توان کرد

گیرم که جهان پر شود از خیک دمیده

تو در چمن دولت و در باغ وزارت

دیروز به جای پدر و جد تو بودست

مسعود علی آن دو ملک شان بگزیده

امروز اگر نوبت ایشان به تو آمد