سپهر گفت به جاه از زمانه افزونی

به امر و نهی امور جهان دهد فتوی

تویی که منهی رای تو بی وسیلت وحی

ز گرم و سرد نهان قضا کند انهی

به صدهزار زبان هم زمانه گفت آری

چو کان عریق بود گوهرش نفیس آید

شناسد آنکه تامل کند در این معنی