آسمان تنگ و زمین مفلس و خورشید گدای

عالم مجد که بر بار خدایان ملکست

مجد دین آن به سزا بر ملکان بارخدای

میر بوطالب بن نعمه که بی نعمت او

آنکه بانقش وجودش ورق فتنه بشست

عالم نامیه بخش و فلک حادثه زای

آنکه از ابر کفش آب خورد کشت امید