داغ داری به سرین برنتوانی شد حر

بالغی طفل نه ای جای ببین ژاژ مخای

بارنامه نکشد بارخدایی که سپهر

هست از پا و رکاب پدرش گشته دوتای

پست داری به دهان برنتوانی زد نای

خویشتن داری تو غایت بی خویشتنی است

خویشتن را چو تو دانی که ای پس مستای