دل چو نار از عطش و چهره چو آبی ز غبار

عاقلان حامل اندیشه نباشند به رای

چند بی برگ و نوا صبر کنی شرم بنه

گو خداوند مرا برگ و نوایی فرمای

برمگرد از لب بحر این بنشان آن بزدای

گر ز خاصت دهد از خاص تو بیهوده مگوی

ور ز توزیع، ز توزیع تو یافه مدرای