گرچه در عشرتند مشتی لوم

چه زیان از حسود کارافزای

آب جاه تو روشن است از سر

خصم را گو که باد می پیمای

وز چه در اطلسند چند گدای

چه بزرگی بود در آن نه نه اند

هم در آن آشیان و ماوی جای