خوش نیاید نفس را گو زهرخند و خون گری

گرچه سوسن صد زبان آمد چو خاموشی گزید

خط آزادی نبشتش گنبد نیلوفری

خامشی را حصن ملک انزوا کن ور به طبع

کشتیی بر خشک می ران زانکه ساحل دور نیست

گو مباشت پیرهن دامن نگهدار از تری