تو خود انصافش بده در بارگاه آفتاب

سمت وزن و قافیت بر بونواس و بحتری

از قصور مایه یا از قلت سرمایه دان

گر تحاشی می کند از خدمت تو انوری

هیچکس خفاش را گوید چرا می ننگری

گر خلافی رفتش اندر وعده روزی درگذار

مشمر از عصیان و خود دانم ز خدمت بشمری