گر به فکرت بر سر کوی کمالش بگذری

سمع بگشاید ز شرح و بسط او جذر اصم

چون زبان نطق بگشاید به الفاظ دری

در ارادت اول و در فعل گویی آخرست

ذره ای از حلم او گر در گل آدم بدی

در میان خلق ناموجود بودی داوری

بخشش بی منت و طبع لطیف او فکند