ای بزرگی کز پی مدح و ثنای تو همی

طمع را گو زهرخند و حرص را گو خون گری

چند روز آرام کن با دوستان در شهر خویش

تا هم ایشان از تو و هم تو ز دولت برخوری

روز و شب بر من ثنا گوید روان عنصری

شد بزرگ از جاه تو جاه من اندر روزگار

شد بلند از نام تو نام من اندر شاعری