زهره اندر روزهای عیش و خلوتهای شب

معتکف بنشسته بودی روز و شب بر منبری

والی عقرب ز بهر منع و رد حادثات

بر درش بودی به هر دستی کشیده خنجری

بسته بودی خویشتن بر دامن خنیاگری

تیر مستوفی به دیوان در چو شاگردان او

می بریدی کاغذی یا می شکستی دفتری