جام گه خوزی نهد بر دستها گه عسکری

آنکه در احشای زنبوری کمال رافتش

نوش را با نیش داد از راه صحبت صابری

آنکه از تجویف نالی ساقی احسان او

آنکه چون بر آفرینش سرفرازی کرد عقل

گفت می را گوشمالش ده به دست مسکری

آنکه ترک یک ادب بر پیشگاه حضرتش