دردودم کرد از زمین آسیب قهرش اسپری

آنکه آدم را عصی آدم ز پا افکنده بود

گرنه از ثم اجتباه اوش دادی یاوری

آنکه قوم نوح را از تندباد لاتذر

آنکه چون خلوت سرای خلتش خالی کند

شعله ریحانی کند آنجا نه اخگر اخگری

آنکه دشتی جادویی را در عصایی گم کند