ترسا گر آن دو زلف چو زنار بنگرد

ای حورزاده، عشق بیاموز ادیب را

روی تو گر ز دور ببیند خطیب شهر

دیگر حضور قلب نباشد خطیب را

در حال همچو عود بسوزد صلیب را

ما دوست را به دنیی و عقبی نمی دهیم

زنهار! کس چگونه فروشد حبیب را