هر که قتلی بکند کشته بهایی بدهد

کافران را دل نرمست و ترا نیست چرا؟

بر درت سگ وطنی دارد و ما را نه، که چه؟

به سگانت نظری هست و بمانیست چرا؟

تو مرا کشتی و امید بها نیست چرا؟

خون من ریزی و چشم تو روا می دارد

بوسه ای خواهم و گویی که: روانیست، چرا؟