شهریان را به غریبان نظری باشد و من

تو مرا کشتی و امید بها نیست چرا؟

خون من ریزی و چشم تو روا می دارد

بوسه ای خواهم و گویی که: روانیست، چرا؟

دیدم این قاعده در شهر شما نیست، چرا؟

من و زلف تو قرینیم به سرگردانی

من ز تو دورم و او از تو جدا نیست چرا؟