به سیمرغ بنگر که دستان چه گفت

ترا نزد او آب روی آمدست

روا باشد اکنون که بردارمت

بی آزار نزدیک او آرمت

که سیر آمدستی همانا ز جفت

نشیم تو رخشنده گاه منست

دو پر تو فر کلاه منست