زلف و رخ تو طیره کند مشک و ماه را

چون کژ کنی به شیوه به سر بر کلاه را

یزدان هزار عذر بخواهد ز روی تو

فردا که هیچ عذر نباشد گناه را

نشگفت پای ما که بر آید به سنگ غم