تو مشغولی به حسن خود، چه غم داری ز کار ما؟

که هجرانت چه می سازد همی با روزگار ما؟

چه ساغرها تهی کردیم بر یادت: که یک ذره

نه ساکن گشت سوز دل، نه کمتر شد خمار ما